:: دوره 8، شماره 31 - ( زمستان 1395 ) ::
جلد 8 شماره 31 صفحات 0-0 برگشت به فهرست نسخه ها
معناداری یا بی‌معنایی گزاره‌های قرآن
مینا شمخی
عضو هیئت علمی دانشگاه شهید چمران اهواز
چکیده:   (676 مشاهده)

چکیده

معنا‌داری و یا بی‌معنایی گزاره‌های دینی یکی از اصول و مبانی مهم  در تفسیر متون مقدس به حساب می‌آید؛ زیرا اگر چنین گزاره‌هایی بی­معنا بوده و فقط در سطح گزاره‌هایی برای بیان احساسات دینداران و مانند آن باشد، نمی‌توان با تکیه بر آنها به فهم دقیق و کاملتر آیات الهی دست یافت  ولی در صورت معنادار دانستن متون دینی می‌توان به این هدف رسید. این موضوع که عمدتاً درباره عهد قدیم وجدید مطرح بوده است؛ توسط برخی نویسندگان معاصر به متن قرآن نیزکشانده ‌شده است. در نظریه کاربردی معنا، هر لفظی در حوزه استعمالی خودش معنادار تلقی میشود، بر این اساس گزارههای دینی در حوزه‌ استعمالی خود معنادار خواهند بود. تحقیق دراین نوشتار به روش کتابخانه­ای و با استفاده از تحلیل داده‌ها و نظریات مختلف در زمینه­ ماهیت معناداری گزاره‌های قرآنی صورت گرفته است. در اثبات وتبیین معناداری عبارات قرآنی از شواهد و دلایل مختلفی مدد گرفته شده است  که در دو دسته کلی شواهد درون متنی(قرآن - روایات) وشواهد برون متنی (عقلی کلامی) مطرح شده است. بنابراینگزاره‎های قرآنی، معنادار و ناظر به­واقع هستند.

واژه‌های کلیدی: کلید واژه‌ها: زبان دین، گزاره‎های قرآنی، پوزیتیویسم، معناداری.
متن کامل [PDF 740 kb]   (16 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: ۱۳۹۶/۲/۳۱ | پذیرش: ۱۳۹۶/۲/۳۱ | انتشار: ۱۳۹۶/۲/۳۱


XML     Print



دوره 8، شماره 31 - ( زمستان 1395 ) برگشت به فهرست نسخه ها